Tomasz K. » 30/07/2008 13:26| Nauka i technika » Technika |  |  Budowę latarni w Stilo rozpoczęto w 1904 roku. Na wysokiej zalesionej wydmie zbudowano szesnastokątną, metalową wieżę ustawioną na granitowej podstawie. Prace budowlane ukończono w 1906 roku.Wtedy na latarni rozbłysło pierwsze światło, a dawały je palniki gazowe umieszczone w urządzeniu optycznym składającym się z luster i pryzmatów. Źródło światła na latarni było zmieniane dwukrotnie: w latach trzydziestych na dyskową soczewkę z 1000W żarówką oraz w 1975 roku na żarówki reflektorowe umieszczone w panelach na obrotowym stole. W takim wyglądzie, po odnowieniu elewacji w 1997 r., latarnię możemy podziwiać do dzisiaj. Obok wieży stoi domek latarników. Jako ciekawostkę możemy podać, że jako latarnik pracuje tu także kobieta. Źródłem światła są 24 reflektorowe żarówki umieszczone po 8 na trzech obrotowych panelach. Przy obserwacji obracających się reflektorów z oddali rozbłyski światła trwają 0,3s z przerwami odpowiednio: 2,2s , 2,2s i 6,7s. Szyby laterny pozwalają obserwować jej światło tyko od strony morza. Stilo, podobnie jak Czołpino, leży z dala od większych ludzkich siedzib. Dojechać tam najlepiej można skręcając drogi nr 214 między Wickiem i Łebą w kierunku Sasina, gdzie trzeba skręcić w lewo. Uwaga! Na niektórych mapach zamiast nazwy Stilo podaje się Osetnik, ponieważ próbowano kiedyś zmienić tę starą, tradycyjną nazwę.
Zbudowana przez Niemców na fundamencie z betonu i granitu białego. Montowana z gotowych elementów ze staliwa, skręcanych śrubami. Są trzy takie konstrukcje na świecie, z czego dwie w Europie. Pierwsze oświetlenie było gazowe - palnik, lustra i pryzmaty, następnie oświetlenie żarowe - żarówka 2 500 W, lustra i pryzmaty. Obecnie od 15 lat halogeny o mocy snopu światła od 1 200 W/12V, zasilane z sieci, awaryjny agregat prądotwórczy i akumulatory - 6 szt. po 100A/h, tj. rezerwa na 18 godzin. Zapalanie świateł odbywa się przez fotokomórkę i tradycyjnie - ręcznie.
W przeszłości był również sygnał dźwiękowy, o pełnym cyklu dźwiękowym 30 sekundowym, którego słyszalność w czasie mgły wynosiła od 6 do 12 mil. Od czasu wprowadzenia radarów na kutry, sygnał dźwiękowy został wyłączony z systemu nawigacyjnego. Ostatni niemiecki latarnik, P. Pruztt był do roku 1945. W 1948 roku latarnię objął Stefan Łozicki, bardzo barwna postać. Odznaczony Krzyżem Walecznych po walkach pod Monte Cassino, radiotelegrafista czołgu spychającego czołg zawalidrogę w przepaść w czasie ostatniego ataku. Na latarni pracował 33 lata. Również długo obsługiwali latarnię Jan Liss i Longin Godula. Po Stefanie Łozickim kierownictwo latarni objął jego syn - Romuald Łozicki, pracujący do dziś wraz z małżonką Weroniką. Na wybrzeżu polskim jest 18 latarni, z czego 17 czynnych. Latarnie dzielą się na latarnie morskie i radiolatarnie. Niektóre z nich spełniają obydwie te funkcje. Ważnym dodatkowym obowiązkiem latarników, oprócz obsługi latarni i wszystkich związanych z nią budowli, jest nasłuch na kanale bezpieczeństwa UKF łączności pomiędzy statkami a stacją brzegową. Informacje o zaistniałej na morzu sytuacji przekazuje się do stacji głównej, która uruchamia w razie potrzeby ratownictwo. Np. w 1972 roku, po awarii silników /przy sztormie 120 w skali Beauforta/ wszedł na mieliznę statek bandery duńskiej na wysokości latarni Stilo. Obsługa latarni uczestniczyła w akcji ratowniczej statku i jego załogi poprzez łączność radiową.
Dane techniczne:
Rok budowy - 1904-1906,
Wysokość wzgórza - 55 m n.p.m.,
Wysokość latarni do światła - 34 m,
Wysokość świateł n.p.m. - 89 m,
Zasięg świateł latarni - do 23.5 mil morskich,
Charakterystyka świateł - pełny cykl 12 s,
Charakterystyczne barwy latarni: czarny, biały, czerwony i czarna galeryjka na białym tle,
Położenie - 1000 m od linii brzegowej,
Źródło: Wikipedia (na licencji GNU FDL) |
|
| | |
|
| | |
