|
|
 |
|
|
|
|
|
Michał Marciniak, ID wpisu: 6969 / 1387
Jest wszędzie. Na placach, poboczach ulic i chodnikach. Kostka brukowa wtopiła się w krajobraz polskich miast i wsi zastępując asfalt i beton. To powrót do tradycji. Bruk cenili sobie bowiem już starożytni Rzymianie.
 Ich początek to czwarty wiek przed naszą erą. W tym czasie pojawiają się pierwsze drogi na terenie Lacjum i Etrurii, a więc na najstarszych terenach zajętych przez Rzymian. To jednak dopiero początki, prototypy, których nawierzchnię stanowi ubita ziemia, a nie kostka brukowa. Drogi te dopasowane są też do ukształtowania terenu - próżno szukać na nich np. mostów.
Pierwsza droga rzymska z prawdziwego zdarzenia to czasy cenzora Appiusza. Słynna Via Appia łącząca Rzym z Kapuą powstaje około 312 roku p.n.e. Co ciekawe, droga ta przypomina dzisiejsze autostrady - biegnie najkrótszą możliwą trasą. Stąd wielokilometrowe, proste odcinki pozbawione wzgórz i zakrętów. Tam, gdzie ukształtowanie terenu staje na przeszkodzie, pojawiają się mosty - takie jak potężny wiadukt nad doliną Arriccia. Kostka brukowa i właśnie proste odcinki drogi razem z wiaduktami to właśnie znaki rozpoznawcze rzymskich dróg. To największych budowli inżynieryjnych na drogach rzymskich zaliczyć można most na Dunaju o długości ponad kilometra.
Wraz z rozwojem rzymskiego państwa rozwijały się też drogi. Technologicznie pozostawały na zbliżonym poziomie, jednak ich zasięg był coraz większy. W końcu objęły całe państwo tworząc ogromną sieć komunikacyjną. Do końca II w. n.e. powstało ich ponad 71 tys. km. Przeprowadzona przez cesarza Dioklecjana inwentaryzacja pokazuje, że w III w. dróg rzymskich było prawie 80 tys. km.
Jak wyglądała rzymska droga? Minimalna dopuszczalna szerokość wynosiła 2,4 m na prostych odcinkach i 4,9 m na zakrętach. Wszystkie aspekty związane z budową tych dróg określał dokumenty znany jako Dwanaście Tablic. Budowę drogi rozpoczynano od niwelacji gruntu i wykonania wykopu. Następnie budowano rowy odwadniające wraz ze spadkami umożliwiającymi odwodnienie. Sama droga wykonana była z trzech warstw. Pierwszą stanowiły kamienie łączone zaprawą ułożone w wykopie. Na nich kładziono kolejną warstwę kamieni, tym razem mniejszych. W końcu na wierzch wyrównywano je żwirem wymieszanym z piaskiem. W czasach późniejszych dochodziła kolejna warstwa, która zasługiwała na to, żeby określić ją jako kostka brukowa.
Rzymianie swoje drogi budowali na terenie całego imperium - począwszy oczywiście od Italii. Jak wiadomo, wszystkie drogi prowadzą do Rzymu. Tak też było ze starożytnymi drogami. Cały system zaprojektowany był tak, żeby najważniejsze arterie krzyżowały się w wiecznym mieście. Drogi rzymskie wiodły więc zarówno na zachód, do wybrzeży dzisiejszej Portugalii, jak i na północ, osiągając granicę dzisiejszej Szkocji, dochodząc do Belgii i nad Dunaj. Na południu sięgały Egiptu, a na wschodzie granic dzisiejszej Armenii.
Kostka brukowa, chociaż używana w inny sposób i wykonana z innych materiałów przetrwała upadek imperium, średniowiecze i czasy nowożytne. Dzisiaj wraca, jako element wystroju miast, ulic i placów. |
|
| |
| Słowa kluczowe: kostka brukowa, materiały budowlane, chodniki, brukarstwo, kamieniarstwo |
|
|
|
|
|
|
